De sieraadobjecten van Marianne Wezenberg zijn geïnspireerd op versierselen van Afrikaanse volkeren en op kragen uit de Gouden Eeuw. Dat impliceert een bijzondere combinatie van voorwerpen waaraan enerzijds een zekere magie kleeft terwijl ze anderzijds een behoefte aan uiterlijk vertoon openbaren. De dragers van de objecten zouden mensen kunnen zijn die hechten aan rituelen en die niet terugdeinzen voor een extraverte uitstraling. De evidente voorkeur voor textiel maakt het werk van Wezenberg bij uitstek geschikt voor een tentoonstelling in Tonden, waar de voorliefde voor textiel en papier centraal staat. De kunstenares verwerkt ook rubber, staal, papier, zink, koper en messing in haar objecten. Paradoxale eigenschappen als hardheid en zachtheid zijn een geliefd vertrekpunt. Zij experimenteert graag en veel met uiteenlopende toepassingsmogelijkheden.

In de fotowerken van Gerhild Tóth-van Rooij is textiel eveneens beeldbepalend, maar dan wel op een indirecte manier. Textiel fungeert niet als drager in strikte zin, maar ligt desondanks wel ten grondslag aan het beeldvormingsproces. De bewerkingen die de huid van textiel heeft ondergaan zijn gefotografeerd en de fotobeelden vormen het eindstadium van een procédé dat gekenmerkt wordt door een gefaseerde aanpak.Gerhild Tóth is in de ban van overgangen, gedaantewisselingen en metamorfoses, maar ook aan bewerkingen die de aard en hoedanigheid van een basisgegeven zanig veranderen dat er een totaal nieuw 'product' ontstaat. De veranderingen van een bestaande toestand in een nieuwe hoedanigheid biedt allerlei verrassende en inspirerende aanknopingspunten en artistieke mogelijkheden. Zo kunnen de kwetsbaarheid en zachtheid van textiel door bepaalde veranderingsprocessen of artistieke ingrepen de suggestie van hardheid en kracht wekken.