Het zelf maken van papierpulp en vervolgens vervaardigen van driedimensionale beeldhouwkunst met dit materiaal is niet nieuw. Beeldend kunstenaar Jan Eric Visser heeft er zelfs zijn levenswerk van gemaakt. De fascinatie voor pulpart werd in het geval van Madeleine Corbey geboren vanuit bittere noodzaak. Zij wilde beeldhouwen omdat het platte vlak haar niet voldoende bevrediging schonk, maar fysieke problemen belemmerden het werken in doorgaans nogal zware traditionele materialen die de beeldhouwer ten dienste staan.
In plaats van hout, steen of brons werd het dus papierpulp: een materiaal dat niet alleen licht is maar ook oneindig veel mogelijkheden biedt op het gebied van kleurtoepassingen. Vooral dat laatste aspect is voor Corbey een extraatje dat ze niet graag zou willen missen. Verwonderlijk is dat niet, want sinds zij in Parijs onder de indruk raakte van het kleurrijke en vrolijke werk van Niki de Saint Phalle heeft zij haar richting in de beeldhouwkunst gevonden.
De veronderstelling dat de invloed van de Franse beeldhouwster zichtbare sporen heeft nagelaten in het werk van Madeleine Corbey ligt voor de hand, maar is niet terecht. De beeldtaal van de kunstenares uit Duiven is autonoom. Eigenlijk hebben haar beelden alleen hun vrolijke en ongecompliceerde uitstraling gemeen met de uitbundige beelden van De Saint Phalle. De Cobra-achtige vrolijkheid en kinderlijke spontaniteit die de pulpkunst van Corbey kenmerken, zijn verbonden met een duidelijke hang naar herkenbare beeldtaal. Bloemen, vazen, danseressen in baljurken en andere mensfiguren onderstrepen dat het om pretentieloze kunst gaat die niets liever wil dan de kijker op een aangename manier verrassen.
Machteld van Joolingen geeft een bijzondere draai aan haar sieraden door er beelden uit de actualiteit in te verwerken. Traditionele sieraadkunst krijgt daardoor een duwtje in onverwachte richting. Door deze werkwijze is niet alleen de authenticiteit van het werk van Machteld van Joolingen gegarandeerd, maar wordt ook afgerekend met het voorooordeel dat er weinig schot zit in de vernieuwing van deze toegepaste artistieke discipline. Onder de noemer 'Onvoltooid Voltooid Verleden Tijd' presenteert de kunstenares een collecite sieraden waarin zijn zowel impliciet als expliciet teruggrijpt naar traditionele referentiekaders, terwijl ze tegelijkertijd een compleet nieuw concept hanteert. Het gebruik van decoratieve patronen en sierlijke bloemmotieven is gekoppeld aan de integratie van nieuwsplaatjes die verwijzen naar actuele zaken en gebeurtenissen. Met de versmelting van concrete afbeeldingen en overdadige ornamentiek verwijst Van Joolingen terloops naar de verleden tijd. Ook in grootmoeders tijd werden in sierdaen en andere vormen van toegepaste kunst herkenbare plaatjes verwerkt. Zo gaan oud en nieuw op een originele manier een verbond met elkaar aan.
|
